Jeszcze kilka lat temu propozycja fizjoterapii dla psa potrafiła zaskoczyć opiekunów. Dziś
coraz częściej spotykam się z większą świadomością — ale nadal wiele osób trafia do
mnie dopiero wtedy, gdy problem jest już zaawansowany. A szkoda, bo w pracy
zoofizjoterapeuty najwięcej można zdziałać właśnie na wcześniejszym etapie.
Wbrew pozorom, nie zawsze chodzi o spektakularne urazy czy poważne operacje.
Bardzo często pierwsze sygnały są subtelne i łatwe do przeoczenia. Pies zaczyna wolniej
wstawać, mniej chętnie wskakuje na kanapę albo szybciej się męczy podczas spacerów.
To moment, w którym wielu opiekunów jeszcze się nie niepokoi — a to właśnie wtedy
warto skonsultować się ze specjalistą.
Jedną z najczęstszych sytuacji, w których fizjoterapia jest niezbędna, są powroty do
sprawności po zabiegach ortopedycznych i neurologicznych. W takich przypadkach
rehabilitacja nie jest dodatkiem do leczenia, lecz jego integralną częścią. Organizm psa,
pozostawiony sam sobie, bardzo szybko zaczyna kompensować ból lub osłabienie,
przenosząc ciężar na inne partie ciała. Z czasem prowadzi to do kolejnych przeciążeń i
napięć, które mogą utrwalić nieprawidłowy sposób poruszania się.
Równie istotną grupą pacjentów są psy z chorobami zwyrodnieniowymi. Opiekunowie
często słyszą, że „to już kwestia wieku” i nie bardzo wiedzą, co mogą zrobić dalej.
Tymczasem odpowiednio prowadzona fizjoterapia potrafi realnie poprawić komfort życia
psa — zmniejszyć ból, zwiększyć zakres ruchu i przywrócić większą swobodę poruszania
się. Nie cofniemy zmian, ale możemy znacząco wpłynąć na to, jak pies funkcjonuje na
co dzień.
Szczególnym obszarem pracy jest rehabilitacja neurologiczna. W przypadkach
niedowładów czy zaburzeń koordynacji kluczową rolę odgrywa czas. Terapia polega nie
tylko na ćwiczeniach, ale przede wszystkim na stymulacji układu nerwowego i
odbudowywaniu prawidłowych wzorców ruchowych. Im szybciej rozpocznie się
działanie, tym większa szansa na poprawę.
Dużym gronem moich pacjentów są psy sportowe. W ich przypadku fizjoterapia działa
trochę jak profilaktyka. Pozwala wychwycić przeciążenia, zanim staną się kontuzją, i
wspiera regenerację organizmu. To podejście, które z roku na rok zyskuje na
popularności.
Warto też pamiętać o młodych psach, zwłaszcza ras dużych i szybko rosnących. Czasem
pojawiają się u nich drobne nieprawidłowości w ruchu, które na pierwszy rzut oka nie
wydają się poważne. W praktyce jednak wczesna konsultacja może pomóc zapobiec
problemom, które ujawniłyby się dopiero w dorosłym życiu.
Bardzo często w gabinecie słyszę również zdanie: „on już jest stary”. Oczywiście proces
starzenia się wpływa na układ ruchu, ale nie oznacza, że nic nie da się zrobić. W wielu

przypadkach regularna terapia pozwala psu odzyskać większą swobodę i chęć do
aktywności. Właściciele często są zszokowani i nie rozpoznają swojego zwierzaków, gdy
odzyskują energię i chęć zabawy jak z dawnych lat.
Sama wizyta u zoofizjoterapeuty zaczyna się od dokładnej rozmowy z opiekunem.
Dopiero później analizuję sposób poruszania się psa, sprawdzam zakresy ruchu i
napięcie mięśni. Na tej podstawie dobieram terapię, która zawsze jest indywidualna —
nie ma jednego schematu odpowiedniego dla wszystkich pacjentów.
Z mojego doświadczenia wynika jedno: jeśli masz wrażenie, że coś w ruchu Twojego psa
się zmieniło, warto to sprawdzić. Najlepsze efekty osiągamy nie wtedy, gdy problem jest
już bardzo widoczny, ale wtedy, gdy dopiero zaczyna się pojawiać. I to jest moment,
którego naprawdę nie warto przegapić.
Autor: mgr Katarzyna Olszewska, zoofizjoterapeuta, zoodietetyk